Mijmering: wat ben je per week voor je eten kwijt?


Wat eet een gezin per week?

Kijk ook eens naar de prijzen, soms honderden euro’s per week! Dat ben ik er nooit voor kwijt, dacht ik… Maar ik sla natuurlijk ook af en toe voorraden in waar ik uit put, dat moet ik natuurlijk ook meerekenen. En wij zijn maar met drie personen… Lastig om uit te rekenen!

Daar staat weer tegenover dat sommige gezinnen amper geld kwijt zijn aan eten. Tjaad: 1,26 per week! Twee grote zakken met ik vermoed bonen en rijst, een middelgrote zak en wat kleine zakjes. Vergelijk dat eens met de inkopen van de westerse gezinnen!
En Egypte 68 dollar per week, maar dan zie ik ook weer aardig wat verse groente en fruit en sowieso meer variatie.

Opmerkelijk ook de tafels vol prefab eten (cereal, frisdrank, snoep, koek, chips, pakjes en zakjes etcetera) versus “naturel” eten, kijk eens wat Bhutan voor 5 dollar per week heeft. Wel weinig voor zo’n groot gezin, maar ik zie veel verse groente.

Opvallend vond ik ook Mongolië (40 dollar) met een relatief klein gezin (4 personen) en veel vlees en eieren.

Interessant!

Ik moest overigens meteen denken aan die akelige tijd dat we door een kronkel in de wet bijna geen cent te makken hadden. Ik was nog getrouwd, en mijn toen-nog-man werd werkloos. Het was in de tijd van het oude ziekenfonds. We zaten nét een paar tientjes boven de ziekenfondsgrens toen hij nog werkte, en dat was flink wat geld, maar de baas betaalde ook een paar honderd euro per maand. Toen mijn man werkloos werd kreeg hij nog maar 70% van het laatstverdiende loon en dat werkgeversdeel moesten we zelf betalen.

Vanzelfsprekend buitelden we toen onder de ziekenfondsgrens, maar volgens de regels moest je toch nog gedurende een jaar (een wachtjaar heette dat, geloof ik) particulier verzekerd blijven!

Lang verhaal kort: na aftrek van de vaste lasten hielden we nog 20 euro over voor eten, drinken, verzorging en zo… Het was een gruwelijke tijd, want inmiddels lagen we al in een scheiding en “krijgsraad” over hoe we het best konden bezuinigen was onbespreekbaar voor mijn man, want die wilde simpelweg niet praten over de nijpende situatie. Struisvogelmentaliteit? Ik denk dat het vooral te confronterend was, gecombineerd met de stress van de werkloosheid en zo.

Maar goed, er most actie ondernomen worden, en dan moest ik het maar zélf doen. Dus dat was elke dag macaroni of peulvruchten met ui, Smac en tomatenketchup… Gelukkig was het maar tijdelijk en kwam het uiteindelijk toch nog goed, maar mijn angst voor armoede en schulden is wel heel groot geworden.

Hoewel ik tegenwoordig van een ver beneden modaal inkomen rond moet komen, red ik het toch veel beter. Ik ben er van overtuigd dat dat komt omdat het bespreekbaar is in mijn gezinnetje (ik ben sinds die scheiding single, maar heb wel twee inmiddels grote zonen). En consuminderen en bezuinigen is gelukkig héél bespreekbaar. Aan struisvogelpolitiek hebben we niets!

Dat is denk ik misschien wel het allerbelangrijkste bij consuminderen en bezuinigen. Openheid, elkaar serieus nemen, naar elkaar luisteren en de discussie op een respectvolle manier aangaan. Als gezin moet dat, anders loopt het geheid spaak. Zowel met je partner als met je kinderen. Als dat om wat voor reden niet mogelijk is, kan dat de aanleiding zijn voor (nog) meer stress en misverstanden. Volgens diverse onderzoeken gaan veel gezinsruzies (en dus ook echtelijke ruzies) vooral over geld.

Jammer is dat toch…

Tags: , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *