Alles is een keuze


Ik heb ooit een wijs man gesproken die zei: alles is een keuze.

“Ja maar ik héb geen keuze!” kan dan het wanhopige antwoord zijn van iemand die het op dat moment zwaar heeft.

“Niets doen is ook een keuze,” zei de man stoïcijns.

En inderdaad, hij heeft wel gelijk wat de meeste dingen betreft.

Maar soms lijk je écht geen keuze te hebben. Als je het heel erg krap hebt, klein weekbudget wegens schulden bijvoorbeeld, en moet beslissen of je je laatste euro uitgeeft aan brood, een stukje zeep dat op is, of opzij legt omdat de schoenen van Jantje wel erg beginnen te knellen, dan begrijp ik het heel goed als je roept “ik héb geen keuze!”

Maar zelfs dan kun je proberen te denken in mogelijkheden in plaats van moeilijkheden. Die schoenen kun je misschien ook vinden op Facebook in een zoek- of weggeefhoek van jouw gemeente. Een keuze in zo’n situatie kan ook zijn dat je hulp zoekt bij bekenden.

Dat heb ik afgelopen week van dichtbij mogen meemaken.

Op een facebookgroep in mijn gemeente vroeg iemand om hulp voor mensen die buiten hun schuld diep in de ellende waren geraakt, er was zelfs niets meer te eten. Er werd massaal gereageerd. Zelf had ik nog veel appels van eigen oogst over die echt op moesten dus ik meldde me ook bij de contactpersoon van dit gezin, die me vertelde dat ze het later zelf zouden komen ophalen.

’s Middags stond er een vrouw voor de deur, ik wist meteen dat zij het was. Ik kan niet goed emoties van gezichten lezen, maar hier spatte de stress en ellende vanaf. Ik liet haar binnen en al gauw vertelde ze me, eerst terughoudend, want ja, wie schulden heeft krijgt al gauw te horen “ja, maar jij”. Maar toen ik haar gerust stelde kwam het verhaal los.

Een verhaal dat ik, in enkele variaties, al vaker had gehoord. Een baas die creatief met zijn loonadministratie was omgegaan. In dit geval ziet het er voor dit gezin in de toekomst wel goed uit want het UWV en een goede advocaat zitten er boven op. Maar in de praktijk is het tot die tijd op een houtje bijten, want op papier is er wel inkomen, maar daar kan nu even niemand bij (lang en ingewikkeld verhaal). Kort door de bocht: dat betekent dus dat de vaste lasten al maanden niet meer betaald worden.

Ze heeft het lang verborgen willen houden voor de omgeving, want men oordeelt zo snel, maar vorige week was ze gebroken toen ze bij een bekende op de koffie was. Die prompt een hulpactie opstartte op Facebook. De reacties waren overweldigend, zei de vrouw met tranen in haar ogen.

Er zijn de laatste jaren steeds meer mensen in de schulden gekomen. Al dan niet door eigen toedoen. Maar ook als het niet je schuld is, heb je een keuze. Je kunt, zoals deze vrouw, aan elke mogelijke bel gaan trekken. Laten zien: “Ja maar kijk, UWV, de loongegevens die de baas aan jullie heeft verstrekt wijken af van onze loonstroken!” Direct naar de woningbouw, energieleverancier etcetera stappen en de situatie uitleggen.

Het blijft een hel waar je in zit, maar je kiest er wel voor om er actief mee aan de slag te gaan. En je kunt er ook voor kiezen iemand in vertrouwen te nemen. Zeker in deze tijd van social media kan dat helpen.

Ze had er ook voor kunnen kiezen niets te doen. Te blijven zwijgen uit trots of schaamte. Niet in gesprek te gaan met schuldeisers “want dat geld komt vanzelf wel” (maar inmiddels duurt het al een jaar). Niet naar de UWV te stappen met haar loonstroken, die duidelijk niet overeenkwamen met de gegevens die het UWV had.

Wat uit zo’n keuze voortvloeit is echter nog ernstiger dan een jaar zonder inkomen zitten.

Zelfs als je weinig geld hebt valt er nog wat te kiezen, al zijn het niet zelden stressvolle, grimmige keuzes. Onderschat dat niet.

Maar niets doen is in dit soort gevallen vaak de slechtste keuze.

Tags: ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *